Το ζήτημα των εμβόλιμων εξεταστικών, δεν είναι ένα τόσο απλό θέμα και ήσσονος σημασίας, όπως θέλει να παρουσιάζεται από τους διδάσκοντες. Εάν ήταν τέτοιο, τότε δεν θα επέμεναν τόσο πολύ στην απόφασή τους να τις καταργήσουν. Δεν είναι όμως έλασσον θέμα και για έναν ακόμα λόγο: Συνδέεται άμεσα με την ίδια την αντιμετώπιση των φοιτητών του τμήματος Γεωγραφίας και των υπολοίπων τμημάτων, προσωπικά και συλλογικά των σπουδών μας και του σεβασμού απέναντι σε αυτές. Συνδέεται, επίσης, και με τον ίδιο τον τρόπο λήψης αποφάσεων στις συνελεύσεις του τμήματος.
Ξεκινώντας από το τελευταίο, γνωρίζουμε όλοι ότι η αναλογία διδασκόντων / εκπροσώπων φοιτητών στις τμηματικές συνελεύσεις είναι 2:1 κάτι που ορίζεται από τον νόμο. Ίσως θα ήταν εκτός θέματος, να επεκταθούμε σε κριτική απέναντι στους νόμους, όμως δεν μπορούμε να μην προσέξουμε την αντίφαση και την μη δημοκρατικότητά του. Εάν υποθέσουμε πως ο σκοπός ενός πανεπιστημίου είναι τόσο το ερευνητικό όσο και το εκπαιδευτικό έργο, (για να μην αναφέρουμε όλα τα υπόλοιπα, ως χώρος γένεσης και ανταλλαγής ιδεών, πολιτισμού, κ.α). όταν πρόκειται για μια σοβαρή απόφαση που αφορά καθαρά εκπαιδευτικό/φοιτητικό ζήτημα τότε, η αναλογία 2:1 είναι μη δημοκρατική. Με αυτήν την αναλογία, θεωρητικά οι διδάσκοντες γνωρίζουν ότι μπορούν να περάσουν / επιβάλλουν όποια απόφαση θέλουν ακόμα και για ένα ως επί το πλείστον φοιτητικό θέμα!
