Αμφορέας 'Νεοκλασικής' περιόδου...

Ο αρχικός και ο αναρχικός

«Δε μου λες», είπε ο αρχικός στον αναρχικό, ενώ ένα ειρωνικό χαμόγελο πλαισίωνε την ερώτησή του, «το βρίσκεις φυσιολογικό να εξακολουθείς να παιδιαρίζεις; Όλα όσα λες, ό,τι σου κατεβαίνει στο κεφάλι, είναι λόγια και φαντασιοκοπήματα μικρού παιδιού».
«Φυσιολογικό είναι», απάντησε με ένα ανάλογο χαμόγελο ο αναρχικός. «Μην ξεχνάς ότι η ηλικία μου συγκρινόμενη με τη δική σου είναι πολύ μικρή. Εγώ δεν έχω μάθει ακόμα να περπατώ σωστά, ενώ εσύ σε λίγο θα θες μαγκούρα».
«Ναι, αλλά δεν είσαι μόνο λόγια», συνέχισε χωρίς χαμόγελο αυτή τη φορά ο αρχικός, «κάνεις και ζημιές».
«Όλα τα μικρά παιδιά κάνουν ζημιές», απάντησε διατηρώντας το χαμόγελό του ο αναρχικός. «Ιδίως άμα θυμώνουν».
«Τότε όμως», κατέληξε βλοσυρός ο αρχικός, «τρώνε το ξύλο τους κι ησυχάζουν».
«Ότι τρώνε το ξύλο τους δεν το αμφισβητεί κανείς. Ησυχάζουν όμως;»
«Θέλουν δε θέλουν θα ησυχάσουν, αλλιώς θα φάνε κι άλλο», απάντησε αυστηρά κι αποφασιστικά ο αρχικός. «Το ερώτημα όμως δεν είναι αυτό. Το ερώτημα είναι πότε επιτέλους θα σταματήσουν αυτά τα καμώματα».
«Μα φυσικά όταν θα έχω μεγαλώσει», αποκρίθηκε πάντα χαμογελαστός ο αναρχικός.
«Τότε σκοπεύεις να σταματήσεις να μιλάς και να ονειροπολείς σαν μικρό παιδί;»
«Δεν το ξέρω αυτό. Πολλοί μεγάλοι μιλούν και ονειροπολούν σαν μικρά παιδιά».
«Τότε σκοπεύεις να σταματήσεις τουλάχιστον τις ζημιές;»
«Ούτε αυτό το ξέρω. Πολλοί μεγάλοι κάνουνε ζημιές και μάλιστα πολύ χειρότερες».
«Ε, τότε, τι θα αλλάξει;» φώναξε θυμωμένα ο αρχικός.
«Θα σταματήσω να τρώω ξύλο», απάντησε ακόμα πιο χαμογελαστός ο αναρχικός.
«Γιατί;»
«Γιατί όταν εγώ θα έχω μεγαλώσει, εσύ θα έχεις πεθάνει».

Ο αρχικός σηκώθηκε αμίλητος και άρχισε να απομακρύνεται σκεφτικός. Λίγα βήματα πιο πέρα γύρισε αργά προς τον αναρχικό και του φώναξε: «Δε μου λες, τότε που θα έχεις μεγαλώσει, δε θα υπάρχουν μικρά παιδιά;»
Ο αναρχικός χαμογέλασε ξαφνιασμένος, σκέφτηκε λίγο και ανασήκωσε τους ώμους του. Ο αρχικός κούνησε το κεφάλι του και συνέχισε την απομάκρυνσή του.
Την ώρα που έστριβε στη γωνία άκουσε πίσω του τη φωνή του αναρχικού: «Δε μου λες, τότε που ήσουν μικρό παιδί, υπήρχαν μεγάλοι;»

Ο Ντουρίτο και μια ιστορία για τις ρωγμές...

Από το βιβλίο "Ιστορίες για τους ανθρώπους του καλαμποκιού" του εξεγερμένου υποδιοικητή Marcos (EZLN - Zapatistas).

Η αναστροφή απέχει φέτος από τις φοιτητικές εκλογές...

Δυο λόγια από την Αναστροφή…

Ας αρχίσουμε με κάποια δεδομένα για τη σχολή μας.

α Όλες οι αποφάσεις (όπως και στο σύνολο των σχολών) παίρνονται κυρίως από τη συνέλευση του κάθε τμήματος, η οποία απαρτίζεται από όλους τους καθηγητές και όλους τους εκλεγμένους εκπροσώπους των φοιτητών, ο αριθμός των οποίων ορίζεται ως ο μισός του αντίστοιχου αριθμού των καθηγητών.

Οι αποφάσεις, λοιπόν, σχετικά με τη λειτουργία του κάθε τμήματος και τελικά όλου του πανεπιστημίου λαμβάνονται στην ουσία από τους καθηγητές αφού, και η διάθεση να υπάρχει, ελάχιστο ρόλο μπορεί να παίξει η συμβολική παρουσία φοιτητών στα συμβούλια.

Και δε χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να αποδειχθεί ότι (γενικά μιλώντας) το ‘καθηγητικό’ και το ‘φοιτητικό συμφέρον’ είναι ξεκάθαρα συγκρουόμενα. Τα παραδείγματα πολλά από τη σχολή μας, όπως η εφαρμογή του νέου νόμου-πλαίσιο, η κατάργηση των ειδικών εξεταστικών για τους επί πτυχίω φοιτητές, το ζήτημα των μεταγραφών στο τμήμα Γεωγραφίας και πολλά άλλα… Οι σχέσεις που συνδέουν τις δύο αυτές ιδιότητες (του καθηγητή και του φοιτητή) είναι εκ φύσεως σε μεγάλο βαθμό εξουσιαστικές και σχέσεις εξάρτησης. Από κει και πέρα μένει να δούμε σε ποιο βαθμό θα καταχραστεί την εξουσία που του παρέχεται απλόχερα ο κάθε καθηγητής πλέον σαν άτομο.

β Αναμφισβήτητη είναι η έντονη αδιαφορία και αποστασιοποίηση της συντριπτικής μας πλειοψηφίας τόσο γύρω από το σύνολο σχεδόν των ζητημάτων της σχολής όσο και για τη λήψη των αποφάσεων σχετικά με τα ζητήματα αυτά. Τα αίτια αυτής της κατάστασης απάθειας είναι μάλλον επισφαλές να προσδιοριστούν σε δυο γραμμές. Το σίγουρο είναι ότι η περίπτωσή μας δεν είναι ένα ακόμα ‘μεμονωμένο περιστατικό’, αλλά αντίθετα αποτελούμε απλώς μέρος της ισοπεδωτικής κοινωνίας των ανθρώπων του άμεσου προσωπικού συμφέροντος και της παράλληλης αδιαφορίας για οτιδήποτε πέρα από αυτό.

γ Άμεση συνέπεια του παραπάνω είναι η απαξίωση της συνέλευσης των φοιτητών από τους ίδιους τους φοιτητές (με την ελάχιστη συμμετοχή αλλά και την υπερβολικά μικρή συχνότητα) και η ανυπαρξία ισχυρού συλλογικού λόγου και δράσης (πέρα από μερικές αξιοσημείωτες εξαιρέσεις όπως οι κινητοποιήσεις και οι καταλήψεις του 2006 και του 2007). Σαν αποτέλεσμα προκύπτει η μηδαμινή τάση για διεκδικήσεις (πέρα από ελάχιστες περιπτώσεις φοιτητών ή ομάδων φοιτητών).

δ Ο ιστορικός ρόλος των εκπροσώπων στο Χαροκόπειο.

Απ’ όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε στη σχολή μας έχουν κατά καιρούς κάνει την εμφάνισή τους έξι κατηγορίες φοιτητικών εκπροσώπων:

- φοιτητές που έβλεπαν τις φοιτητικές εκλογές σαν συνέχιση του 15μελούς στο λύκειο

- φοιτητές που έβαζαν υποψηφιότητα επειδή απλά κάποιος έπρεπε να βάλει χωρίς καμία διάθεση να ασχοληθούν

- άλλοι που ζητούσαν ψήφους με στόχο την προβολή και το προσωπικό όφελος, είτε μέσω των αυξημένων επαφών με τους καθηγητές είτε μέσα από τη διοργάνωση πάρτυ και χορών για χρηματικά κέρδη

- άλλοι πάλι με ή χωρίς διάθεση να ασχοληθούν που είχαν ως παράλληλο στόχο την προώθηση του πολιτικού κόμματος στο οποίο ανήκαν ή υποστήριζαν

- μερικοί φοιτητές που έβλεπαν την εκλογή τους και τη νέα τους θέση σαν ευθύνη και ήταν αποφασισμένοι να ασχοληθούν

- και τέλος, κάποιοι που θεωρούσαν τις εκλογές αναγκαίο κακό και είχαν ως στόχο την ενδυνάμωση του συλλογικού λόγου των φοιτητών και τη μετάδοση της διάθεσής τους για ενασχόληση με τα ζητήματα της σχολής σε όσο το δυνατόν περισσότερους άλλους.

Στην τελευταία κατηγορία προσπαθήσαμε οι φοιτητές της αναστροφής να ανήκουμε καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του χρόνου.

Όπως και να’ χει όμως, όποιες κι αν είναι οι αρχικές επιδιώξεις του υποψήφιου εκπρόσωπου και της παράταξής του, στα μάτια μας πλέον η θεσμοθετημένη εκλογική διαδικασία αποδεικνύεται:

αρχικά ανώφελη, καθώς ελάχιστα αιτήματα μπορούν να πραγματωθούν μέσα από τον εξίσου θεσμοθετημένο τρόπο λήψης αποφάσεων

έπειτα επικίνδυνη, καθώς δεδομένης της χαρακτηριστικής μας αδιαφορίας μετατρέπεται από απλή εκλογή απλών αντιπροσώπων σε διαδικασία ανάθεσης των βασικών μας αρμοδιοτήτων σε μια χούφτα άτομα (μισούς από τους καθηγητές για την ακρίβεια)

και καταλήγει επιβλαβής, όταν οδηγεί στη δημιουργία μιας κλίκας φοιτητών-εκπροσώπων που ανανεώνεται κάθε χρόνο, η οποία συνδιαλέγεται με τους καθηγητές, τους προέδρους και τους πρυτάνεις και συντελεί στην ολική αποστασιοποίηση της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Σκεπτόμενοι όλα αυτά...

Αρνούμαστε να λάβουμε μέρος, όπως κάναμε πέρσι, στον εκλογικό χορό.

Αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε ως ορθή τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στις σχολές με τη συμμετοχή μας στις εκλογές.

Αρνούμαστε να δηλώσουμε υποταγή στους θεσμούς, τα καταστατικά, τους προέδρους και τα υπουργεία.

Αρνούμαστε να δώσουμε αλλά και να δεχτούμε κάθε είδους εξουσιοδότηση, επιστρέφοντας και αυτήν που κάποιοι φοιτητές μας έδωσαν πέρσι στους ίδιους.

Η αναστροφή, επιμένοντας να απορρίπτει ενστικτωδώς κάθε είδους κομματική προσκόλληση, συνεχίζει πλέον τη δράση της στη σχολή όπως ακριβώς ξεκίνησε, σαν μια ομάδα φοιτητών που νιώθει ‘ανασφάλεια’ μέσα στο ‘ασφαλιστικό σύστημα’ που μας περιβάλλει, παραμένοντας ανοιχτή για κάθε ‘ανασφαλή’ χαροκοπίτη και χαροκοπίτισσα.

… ‘ανασφάλεια’ σε ένα ‘ασφαλιστικό σύστημα’ στο οποίο πολιτικοί και κυβερνήσεις ψηφίζονται για να εκπροσωπούν και να υπηρετούν τραπεζίτες και πολυεθνικές..

σε ένα ‘ασφαλιστικό σύστημα’ που η ιδιωτικοποίηση και ο ανταγωνισμός θεωρούνται μονόδρομος για την ανάπτυξη..

σε ένα ‘ασφαλιστικό σύστημα’ που η ιδιότητα του αφεντικού θεωρείται αυτοσκοπός..

‘ανασφάλεια’ σε ένα σύστημα που έχει για προστάτες και φύλακες της τάξης του δολοφόνους και έμπορους ναρκωτικών..

σε ένα σύστημα που το άσυλο φαντάζει περιττό και παράλογο..

‘ανασφάλεια’ σε έναν κόσμο που ο θεός άλλαξε όνομα και λέγεται ευρώ..

έναν κόσμο, που όπου και να τον αγγίξεις κολλάς βία, αδικία και εκμετάλλευση…

Ένα περσινό μας κείμενο τελείωνε ως εξής:

Η κίνηση της αναστροφής δεν επιζητά απλά την ψήφο σου..

Επιδιώκει τη συμμετοχή σου…

Επιδιώκει την κινητοποίηση όλων μας!

Φέτος θα κλείσουμε λίγο διαφορετικά..

Οι φοιτητές της αναστροφής δεν ζητάμε την ψήφο σου.

Επιδιώκουμε τη ρήξη και την κινητοποίησή σου.

Ονειρευόμαστε τη συμμετοχή όλων μας…

αναστροφή mixer

Anastrofi so far... 2007 - 2009

Σύντομο χρονικό δράσεων στα δύο αυτά χρόνια..

(περιλαμβάνονται δράσεις, παρεμβάσεις, φωτογραφίες, αποσπάσματα κειμένων, αφίσες και βίντεο της ομάδας φοιτητών της αναστροφής)

Επέλεξε για το καλό σου fullscreen.

Κατάληψη Πρυτανείας στο Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης

Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

Έξω οι εργολαβίες από το ΑΠΘ και από παντού!

Στο Χαροκόπειο άραγε τι εργασιακό καθεστώς επικρατεί για το προσωπικό όπως οι καθαρίστριες, για παράδειγμα;
Νοιάζεται κανείς για το πόσες ώρες δουλεύει μια καθαρίστρια στη σχολή μας;
Απασχολεί κανέναν τι μισθό παίρνει ένας θυρωρός στη σχολή μας;
Αναρωτιέται κανείς γιατί οι αρχές του πανεπιστημίου προτιμούν να πληρώνουν εργολαβικές εταιρίες και όχι άμεσα τους ανθρώπους αυτούς, έτσι ωστε οι εργασιακές συνθήκες να ορίζονται από την ίδια τη σχολή;
Ενδιαφέρεται κανένας αν οι άνθρωποι αυτοί, που συναντάμε καθημερινά, είναι μόνιμο προσωπικό ή όχι;

Έλα μωρέ, υπερβολές.. δε γίνονται αυτά εδώ. Εμείς ειμαστε σοβαρή σχολή, με καθώς πρέπει καθηγητές και, πάνω απ' όλα.. καθώς πρέπει φοιτητές...
Και στην τελική, γιατί τόσο κακό με τις εργολαβίες;

http://ergolabies.blogspot.com/

Δράσε ή ...

Με δυο λέξεις... Νεοκλασικός ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η κοινωνική ειρήνη και αρμονία γίνονται θρύψαλα καθημερινά...

...και αυτοί που ανάμεσά μας εξωθούνται να φορούν κουκούλες είναι οι τελευταίοι που ευθύνονται...

Έκτακτο ανακοινωθέν!

Οι αφεντάδες.. μας απαγορεύουν από δω και στο εξής να τους τα κάνουμε λαμπόγυαλο φορώντας κουκούλες!

Με μάσκες, άραγε, επιτρέπεται.. ;

Επίσης, μη ξεχάσουμε να σημειώσουμε, ότι πλέον απαγορεύεται ρητά να φερόμαστε υβριστικά κατά των μπάτσων, των γουρουνιών και των δολοφόνων..!

Ε ρε μολότωφ που χρειάζεται...

Ζωγραφίζοντας στο παρόν στιγμές από το παρελθόν... ή μήπως από το μέλλον...

Φωτογραφία από παρέμβαση σε πρώην πάρκινγκ στα Εξάρχεια που προορίζεται να δώσει τη θέση του σε ένα ακόμα καρκίνωμα της ανθρώπινης δημιουργίας.. από μπετόν...

(ελαφρώς επεξεργασμένη)

Ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι η απουσία ανησυχίας...

Διακευασμένο απόσπασμα από το "Σήμα κινδύνου" του Αντώνη Σαμαράκη. Το τραγούδι που ακούγεται: "One man revolution" (The nightwatchman).

Τάδε έφη Ζαρατούστρα...

"Και τελικά, τί ισχυρότερο κίνητρο για τον εξανθρωπισμό κάθε εξουσίας από τον φόβο ανεξέλεγκτων μη κατευθυνόμενων κινητοποιήσεων που μπορεί να λάβουν υπερβολικές έστω μορφές, αλλά που υποδηλώνουν κάτι που καμιά εξουσία δεν πρέπει να ξεχνά...
Ότι δηλαδή, η δυσαρέσκεια των πολιτών και των λαών δεν προϋπολογίζεται σε εργαστήρια, ότι οι κοινωνικές εκρήξεις μπορεί να μεταβληθούν σε φυσικά φαινόμενα. Και τότε, καμία εξουσία δεν θέλει να είναι στο διάβα τους!"

Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας,
απόσπασμα από κείμενό του στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία,
σελ.20, 1 Ιούνη 2008

ανησυχείτε λοιπόν...

Ελληνικό Μεγαλείο! Ημερολόγιο 2008 (για να μη ξεχνιόμαστε...)

Τι είναι πολιτική?

Ένα δωδεκάχρονο παιδάκι βλέποντας τις ειδήσεις ρωτάει τον μπαμπά του:
- Μπαμπά, τι είναι η πολιτική;
Ο πατέρας, που είναι φανερά ικανοποιημένος που ο γιος του δείχνει σημάδια ωρίμανσης, του απαντάει με ένα παράδειγμα:
Κοίταξε παιδί μου... Μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας. Η μαμά, είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα μέσα στο σπίτι. Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο, στηρίζω την οικονομία του σπιτιού. Η υπηρέτρια, είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν. Εσύ, είσαι η κοινή γνώμη που παρατηρεί τα όσα συμβαίνουν γύρω της. Τέλος, το μωρό που έχουμε σπίτι συμβολίζει το μέλλον της χώρας. Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και αύριο θα συζητήσουμε για τα συμπεράσματα που έβγαλες, εντάξει;
- Εντάξει μπαμπά, απαντάει ο μικρός, και σκεφτικός πηγαίνει στο κρεβάτι του.

Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα, ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί.. Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει μόνο τη μητέρα του στο κρεβάτι να κοιμάται. Ο πατέρας άφαντος! Τον πιάνει πανικός! Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους θορύβους… Πλησιάζει, κοιτάει και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια στα τέσσερα! Κάγκελο ο πιτσιρίκος!!!

- "Τι να κάνω;", σκέφτεται, "να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τον μπαμπά με την υπηρέτρια, να διακόψω τον μπαμπά; ντρέπομαι, και ποιος θα αλλάξει το μωρό;;; εγώ δεν ξέρω να το κάνω...." Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο.

Το επόμενο μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο:
- Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές;
- Ναι πατέρα, τα σκέφτηκα.
- Και τι συμπέρασμα έβγαλες;

- Ότι η κυβέρνηση κοιμάται, το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη, η κοινή γνώμη αδιαφορεί, και το μέλλον της χώρας είναι βυθισμένο στα ΣΚΑΤΑ!!!!!

Σάββατο 6/12/08... 16 χρονών νεκρός

Which side are you on, boys? - in memoriam of Alexis Grigoropoulos

Η αδιαφορία τους μας σκοτώνει.. Η αδιαφορία μας τους σκοτώνει...

Οι τοίχοι έχουν φωνή! Ας τους ακούσουμε...

Μερικά από τα συνθήματα που "βρωμίζουν" τους τοίχους της χώρας μας..:

«16 χρονών νεκρός! Το κράτος δολοφονεί»

«ΕΛ.ΑΣ. Ελλήνων αστυνομικών, ρουφιάνων δολοφόνων και βασανιστών!»

«Σε αυτά τα Δεκεμβριανά εμείς θα νικήσουμε. Όλοι στο δρόμο!»

«Πλιάτσικο στις κλεμμένες μας ζωές.»

«Φωτιά στους καναπέδες μας!»

«Ο καναπές σου.. η συνενοχή σου..»

«Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι»

«Η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη»

«Δεν ήταν ατύχημα ήταν η ουσία του κράτους..»

«Η δημοκρατία οπλίζει.. οι μπάτσοι δολοφονούν.»

«Καλύτερα άνεργος παρά μπάτσος»

«Όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν τα παιδιά σας, τότε θα βγείτε από τα κλουβιά σας.»

«Απαθής στη TV, θεατής στη ζωή»

«Όσοι μας κλέβουν αξίζουν την οργή μας..»

«Ληστεία είναι τα επιτόκια και οι κατασχέσεις»

«Ελευθερία ανάπηρη πάλι μας τάζουν…»

«Φοράμε κουκούλες γιατί στη ρουφιανιά είσαστε μανούλες»

«Κάνουμε την καρδιά μας πέτρα… στη βιτρίνα σας»

«Κούγια κουφάλα έρχεται κρεμάλα»

«Πόσες βιτρίνες αξίζει μια ζωή;»

«Φόλα στα ΜΑΤ»

«Καμιά ειρήνη με τα αφεντικά»

«Φωτιά σε κάθε είδους μπάτσο»

«Εδώ ο κόσμος καίγεται και η Καλαμαριά στολίζει το δέντρο της..»

«Merry crisis and a happy new fear»

«Εξεγερμένο το νέο έτος»

«Και οι πέτρες εξοστρακίζονται..»

«Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί»

«Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακές»

«Μπάτσοι TV νεοναζί όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί»

«Η καθημερινότητα είναι συγκρουσιακή»

«Γαμώ το κράτος δικαίου σας!»

«Χρόνια πολλά να πείτε φέτος στον Αλέξη…»

«Πού είναι η ελευθερία σας;»

«Γκρεμίστε τις πολυκατοικίες να δούμε το ηλιοβασίλεμα»

«Ο Κούγιας είναι κοντός»

«Λευτεριά στους φυλακισμένους της εξέγερσης»

«Λεηλάτες και ληστές είναι οι καπιταλιστές»

«Δούλευε, ψήφιζε και σκάσε!»

«Λευτεριά στους φυλακισμένους καταναλωτές»

«Η τράπεζα που καίγεται σου χαμογελάει»

«Αλήτες λέρες εργατοπατέρες»

«Η φιλοσοφία στους δρόμους»

«Η ποίηση στα οδοφράγματα»

«Η αυτοοργάνωση των εργατών θα γίνει ο τάφος των αφεντικών»

«Φοβού του δανεισμούς και δώρα φέροντες»

«SS-SS μπάτσοι ελεγκτές»

«Κάψτε με σας πίνω το αίμα!» (γραμμένο σε τράπεζα)

«Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;»

«Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους.»
«Το καλύτερο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται.»
«Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν;»

«Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου.»

«Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.»

«Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο.»
«Συμμετέχω, συμμετέχεις, συμμετέχει, συμμετέχουμε, συμμετέχετε, αποφασίζουν.»
«Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέδες.»
«Έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη Ζωή.»

«Μη σκοτώνετε τα κουνούπια. Άλλοι μας πίνουν το αίμα!»

«Η βία δεν είναι λύση, η Λία όμως είναι Βίσση.»
«Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.»

«Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι»

Κείμενο φοιτητών Χαροκοπείου για τη δολοφονία του 16χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Σάββατο 6/12/08.

16χρονο παιδί πέφτει νεκρό στα Εξάρχεια από σφαίρες μπάτσου. Δολοφονείται εν ψυχρώ από ειδικό φρουρό.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΠΛΙΖΕΙ… ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

Εσείς τον σκοτώσατε. ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΜΕ. Σκοτώσαμε ένα παιδί και αντί να αντιμετωπίσουμε τους εαυτούς μας, αποποιούμαστε των ευθυνών μας αποχαυνωμένοι μπροστά στη τηλεόραση καταδικάζοντας την οργή, την αντίδραση, την αντίσταση. Καταδικάζουμε την υγεία, αρνούμενοι να έρθουμε σε ρήξη με τον διεφθαρμένο εαυτό μας.

2 σφαίρες στο στήθος. 16χρονος νεκρός. Κάποιοι αποφάσισαν πως το παιδί δε χρειαζόταν να ζήσει άλλο.

Πάνω από 100 φόνοι μπάτσων από το 1980. 3,5 άνθρωποι δολοφονούνται κάθε χρόνο από τους προστάτες της τάξης και της ασφάλειάς μας.. από τους φύλακες της δημοκρατίας μας.. από τα σκυλιά του κράτους.. του κράτους των αφεντικών…

Η κάθε μορφής καθημερινή βία που βιώνουμε μας έχει γίνει συνήθεια. Η εξουσία και η εκμετάλλευση έχουν νομιμοποιηθεί. Πρέπει να σκοτωθεί άνθρωπος για να σοκαριστούν κάποιοι. Αλλά ούτε αυτό φτάνει. Ως πότε ο καθένας θα αρκείται στην υποτιθέμενη βόλεψή του;

Όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν τα παιδιά σας..

τότε θα βγείτε απ’ τα κλουβιά σας…

Εξοστρακισμός.. και η υπόθεση θα κλείσει. Θα γυρίσουν όλα στον ρυθμό τους. Θα συνεχίσουμε την “ειρηνική μας συμβίωση”.

Μόνο που το 16χρονο παιδί θα είναι ακόμα στο χώμα.. και θα περιμένει το επόμενο θύμα της “δημοκρατίας μας” στη θέση στο πλάι του…

Και εμείς εδώ στη σχολή μας τι κάνουμε; Τι κάνουμε σε αυτό το μικρό χώρο στον οποίο κινούμαστε και τον οποίο τελικά διαμορφώνουμε; Συνεχίζουμε τις εκδρομές μας, συνεχίζουμε τα πάρτυ μας.. θυσιάζουμε τις όποιες αντιδράσεις στο βωμό των θεσμών, των καταστατικών, των “κανονισμών”.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ να πείτε φέτος στον Αλέξη…

Το κράτος δολοφονεί

Η αδιαφορία μας είναι το πραγματικό όπλο στα χέρια του κάθε μπάτσου και της κάθε εξουσίας

ΑΠΑΘΕΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Τα λόγια είναι περιττά...

Βίντεο της δολοφονίας του 16χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (Εξάρχεια, 6 Δεκέμβρη)



και φωτογραφίες μπάτσων που κάνουν τη δουλειά τους τις μέρες που μας πέρασαν...

...και για να μη ξεχνάμε πια ειναι η δουλειά σας
σκυλιά φυλάτε τα αφέντικά σας!

ΕΛ.ΑΣ. Ελλήνων αστυνομικών
ρουφιάνων δολοφόνων και βασανιστών!

Κατάληψη στον τηλεοπτικό σταθμό SuperB στην Πάτρα!

Κατάληψη στο studio της ΝΕΤ εν ώρα ειδήσεων!

ΑΣ ΒΓΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους τι είδους "δημοκρατική" κοινωνία συντηρούμε..

Ας ανοίξουμε για μια φορά τα μάτια μας να δούμε τα κάγκελα της φυλακής της δικιάς μας και των
διπλανών μας..

Ας αισθανθούμε πια το μέγεθος της βίας και της εκμετάλλευσης που δεχόμαστε καθημερινά εμείς και οι γύρω μας..

Ανησυχείστε επιτέλους ρε γαμώτο!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ να πείτε φέτος κύριοι πρόεδροι, γραμματείς και φαρισαίοι στον Αλέξη...

Δεν ήταν ατύχημα ούτε μεμονομένο περιστατικό

Είναι η ουσία της έννοιας του κράτους και της εξουσίας...

16χρονο παιδί νεκρό από σφαίρες δολοφόνου αστυνομικού. Απάθεια σημαίνει συνενοχή!

Το κράτος δολοφονεί

Η αδιαφορία μας είναι το πραγματικό όπλο στα χέρια του κάθε μπάτσου και της κάθε εξουσίας

Απάθεια σημαίνει συνενοχή